Herman Gorter (1864-1927)

IK ben alleen in het lamplicht,
de dingen kijken met een glad gezicht,
om me in ‘t licht.

De dingen staan om me zoo stil
te luistren wat de stilte wil,
vertellen wil.

En een verleden komt me aan de ooren
die stil opkijken en die stil ophooren,
dingen verloren.



Dit vind ik een prachtig gedichtje van de dichter Herman Gorter. Hij schreef heel gevoelige, sensitieve, gedichten met sterke emoties. Heel erg lief klinkt het ook. Daarnaast spelen waarnemingen in taalklank en ritme een belangrijke rol.

Bovendien vind ik het gedichtje erg gevoelig. Op het eind schrijft hij over “oren die opkijken”. In de taal is dit ongebruikelijk, omdat het natuurlijk altijd ogen zijn, die opkijken, dat is de juiste uitdrukking. En naar analogie daarvan, heeft hij ook een nieuw woord geïntroduceerd, een neologisme, oren die “ophoren”.

Ja, ik vind het een wondermooi gedicht.